پرسه های تنهایی

 

 

شمیم اشک ، حجم سبز چشم را مملو از یاد می کند .

                                       طراوت میهمان همیشگی اوست .

دالان سرخ وصل ، در پیچ و خم راه خورشید گم می شود

                                                  و بیراهه ی ظلمت بر جایگاه نور تکیه می دهد !

بر حاصل جمع افق ها ، مضرب عشقم را علاوه می کنم

و در تفریق وسعت آفتاب ، در پهنه ی ستیغ کوه ، نظاره را به انجام می نشینم .

                                                                              کنون در فراق ابر چگونه بگریم ؟

صبا را سراغ یادت بود و تو در هجمه خنکای پر رنگی ، نغمه بی رنگ فراموشی بر بالینش افشاندی !

قلم هایم غلت می خورند و یک یک بر خواب مسافر ، رنگ رویا می کشند .

                                                              خواب نارنجی تابشتانش را دریدند 

و در سیاه و سفید " آن گذشته"  ، تاج ملوکانه بر فراز ذهن درگیرش نهادند . 

هیچ به یاد نیاورد از بازار گرم " عبور " ، و هیچ سخن نگفت از فلسفه ی شیرین " حضور " !

از عقب میزی به رنگ تنهایی :

            همه شعرهایم بر دوش او ، بار غم سنگینم همه بر نحیفی پولادین وجودش !

 خبر از چهار وجود سبز !

گرداگرد حیاتم ، بانگ خاطره به پا می دارند :

                                     " یاد تو ، چون نگاهت ماناست "

بوی تو می آید ، صدای تو پیچید ، رنگ تو پاشید ، بزم رجعت تو به پاست !

"دیوانه"  رو به وسعت زیبای آن روزن می کند .

هشت مستطیل سبز :

رو به حیات ، میزبان طلوع ، میهمان غروب ، رو به اشکم ، آیینه ی رشکم !

حسرت را به من نمایان ، ای همه وجودت نگاه !

       آن پنجره با تو تابید

                بی تو نمی تابد

                         با تو جوشید

                                بی تو نمی جوشد ، چشمه ی ژرفای زمین !

شمع ره با پای عشق سوخت ،

در کوره راه تو : صدای کاروانیان بر آمد !

ناقوس آن بزرگ وسعت حقیر ، هوش از سر گیاه پراند .

خدا به پا خاست :

      برای "من" بود ، تنها من !

بی "من" ، او نباید !

زنجره عشق گسست

        حلقه ی من گم شد !

  در بیابان ستم او !

راهم نمایان ، کاه کش متن دلاویز سحر !

من بیدارم :

       دست بر رجوع نمی آویزی ؟  

 

 

نگارنده : افشین || در دوشنبه 1387/05/28 ساعت 2:2 || موضوع .:: خاطرات و خطرات ::. || لینک ثابت

 

 

به ضیافت من خوش آمدی !

بوي خاك به مشامت مي رسد و رنگ خون جامه ي سپيد خيانت را تر مي كند .

                                        ريسه هاي اشك روي سنگ فرش گونه ات نمايان است .

تو مي رسي ، دست در دست او ، دوش به دوش او ، سر مست هوش او !

دگران نيز مي رسند ، جشن به پاست !

اينجا هيچ كس نبايدگونه تر كند ، اينجا هيچ چشمي نبايد بگريد ،

                  اينجا هيچ لبي نبايد لرزان شود ، هيچ غمي روزنه ي دل نمي يابد .

همرهان يك يك پديدار مي شوند

       هر يك سر مست عشقي وزين

به حضورم قداست غم را مي بوسند ، و كرنش عظيم آن جثه ی فرسوده دلم را بي قرار مي كند .

چون تو رسيدي ، بايد بخندم . 

چه بلاهتي دارد اين نغز جگر سوز !

        چه حرارتي دارد اين صبر درون ساز !

دست به سينه مي گيرم ، و آن دست ديگر به پشت !

خم مي شوم و هيچ نمي گويم .

                  خوش آمدي عزيز نگاهم !

ورودت را از دور مي پايم .

اين همان دستاني است كه با دستانم آشناست

        اين همان چشماني است که با اشكم هم نواست !

              اين تن ، تن اندوه من است ، يا كه پيكر موعود من است !؟

چون همه برسند :

پا به عرصه گذارم ،

           نيشتر خاطره را به دست مي گيرم ،يك يك رگ هايم را جاري مي سازم !

خنجرم را فراز مي دهم ، و به ياد چشمانت سقوط مي دهم !

           هيچم نبود ، مرگم نشد ، اشكم نبود ، راهم نسوخت !

و بار دگر : صعود ، به ياد خنده هايت : فرود !

به اشكت صعود ، به آهت سقوط !

چون رگ هايم امان دهند ، هيچ خاطره بر جاي ننهم !

به خون ، خيني شوم و دستان سراغم آيند تا بر دوششان سوار بر مرگ شوم .

                                                                                    دست به خونم نياميزيد !

دستها كنار روند و چون دست تو فرا رسد ، سويم گام برداري :

                                                                      آيي و رسي به من !

آه ! تنفس رگ هايم به دستانت آغشت !

         آه ! كه سهم اشك هايم به مهرت آسود !

مرا به دست مي گيري .

      هيچ صدايي بر نمي خيزد .

غيرت فرومانده ، حسرت به گل نشست ، و فغان سكوت مي كند !

من پايان ، تو آغازي !

من آه ، تو فريادي !

من سر ، تو اسراري !  

 

 

دگر ثانيه ها ي ضيافت رو به پايان است .

    به دستانت آرام مي گيرم و خون جاري است !

خونم را ببوي ، اشكم را بشوي !

مي داني چرا ؟

    چون تو رسيدي !

همه ديدند !

تو مرا بوئيده اي ! همه شنيدند !

من تو را به ياد دارم ، گرچه مرگم به پا دارم .

آغشته به خون :

       دم آخر را به نفسهايت آويزم !

آه که !

        نفسم گرم نيست .

 

 

نگارنده : افشین || در یکشنبه 1387/05/06 ساعت 0:24 || موضوع .:: چند خط دل تنگی ::. || لینک ثابت

 

 

دستهایم را به وسعت زمین می گشایم .

                                  تو ز من دوری و من ...

شب میان دستانم جاگرفته است

می خندم و به شکاف لب ، "شب" از دستم می گریزد .

در پی اش ، روز می شمارم ، شعر می سرایم ،

                              شهر می پیمایم ، تا که "شب" دررسد !

شبم ستاره می کارد ، ماه می روید ،

                      سیاه نیست ، خواب می پوید .

سنگین ، تا غروب گام برداشتم ، و به گام هایم رنگ جاودانگی گسستم .

سوی "سخن" می رفتم ، پی باد ،

                                 همان سوار بی قرار من ، همراه طرح اندامت !

و باد در گذر از "هیچ" تا "هر" ، شیار اشک آلود گونه هایت را پیمود .  

سوی خدا می رفت !

                    خبر از "نسیان" بیاور .

         در سلوک شعر تا مشعر او ، چند بار خدا را دیدی ؟

                             در هبوط من تا "شب او" ، چند بار گل حضور چیدی ؟

راه ، بیراه شد و گام خسته !

به دنبال شب از پی تو گریختم ، تا شاید میان تلاقی مهر و مهتاب بربایمت !

شب نبود ، مهر گریخت ،

                      و فقط مهتاب بود که : از "هیچ" تا "هر" تابید .

به اندرون گام گذاردم !

پشت سنگر شیشه ای پنجره ها ، تلاطم درونم را می نگرم .

من از شب چه می خواهم ؟

نکند : "رجعت گناه می آلود " دیشبم را ؟

                    یا که نغمه ی آن " موسیقی آشنا "؟

از خراش شنوایی ام شعر برون می جهد :

" بسم از هوا گرفتم که پری نماند و بالی                        به کجا روم زدستت که نمی دهی مجالی " 

بشنو " من سحرگاهی " ، بشنو ای هوای دوست !

                          جام به دست می گیرم ! کیست ساقی من ؟

از آن کنج عفاف به آغوشم خزیدی .

قدح تا سر پیمانه مستی قیام کرد

               لب را به دیدارش ، آرایش باید !

و در حلول لمسی به رنگ شراب ،

          وصال گر گرفت ، حضور می سوزد ، شب خاموش می شود

سکوت سر گرفت ، تپش آغاز شد و خاطره هایت ....

                                                                 جان گرفتند !

کنون تو هستی و من

        فقط من ........... من ................... من .............................من !!!

و "هیچ" نیست و "هر" هست !

در خوابم را ببندید !

      خستگی ام فرسود !

 

نگارنده : افشین || در شنبه 1387/04/22 ساعت 20:18 || موضوع || لینک ثابت

 

 

دگر صدایی به گوش نمی رسد .

روی آن اوج دل انگیز شب هایم

          زیر نگاه ستاره های تنهایم

 هر شب انتظار فریاد تنهایی ات را می کشم .

و تو درآن پیچ و خم معذور قدمهایم ، حلم بر خاطره می ورزی !

به پایان رسید قصه ما !

که هر روز ، من به نگاهت ، شعله بر جان زنم

و تو نمی دانم !

اما کاش " به یاد من " ، غم به جان می زدی .

حسرت دیدگانت از بر ویرانه ام شد

    عشوه گامهایت ، در بر کاشانه ام شد .

گاه از آن دور ، گاه از این نزدیک

ثانیه ای در آن دودمان ، لحظه ای در این آسمان

       نگاهت کردم ، بوییدمت ، خواستمت و گریستمت !

روزها ، شب ها ، ناله ها و سوزها ، رنگ ها و بی رنگ ها ، آمدند ، گذشتند ، و رسیدند به پایان !

                                                                                                              تو چرا نمی رسی ؟

مرگ من سبز باد

       تو چرا نمی رویی ؟

و یک شب ، تن نحیفم ، بی رمق سوی تو آمد !

پناه بر دستانش بردم و تو را سرودم !

زبانم بند آمد ، گوشهایش تیز شد و گفت :

این که می گویی ، کیست ؟

                      گفتم : دیگر نیست !

گفت کجا بیابم ؟

گفتم او هر شب ، با من رو به آسمان شعر تنهایی می سراید !

او همان است : مقاربت عشق و اشک !

                                 تنم خواب است ، من اما بیدار .

پا به حجم بی بدیل شب می نهم ! تو نیستی ، اما آسمان هست .

هست که با من می گرید و در عزای خداحافظی ما ، تابستانه می بارد !

هر شبم صحبت یاد

       و صدایم همه جا دعوت یار !

به تو از پنجره امروز می تابم ،

        تا خواب را در چشمانی که دگر مال من نیست بربایم

                         تا شبنم بر لبانی افشانم ، که دگر عادت نام من نیست .

ثانیه ها رفتند ، دقایق پوسید ، اشک جهید و روان شد بر جویبار سروش !

خداحافظی نمی کنی ؟

من اشک ها یم را نگه داشتم تا روشنی راهت شوند

من دست ها به ضریح یادت آلودم

                   دست هایم را نمی گیری ؟

و تو می روی آنسوی دریا ، پیوسته ی همزانوی دیرینت !

به نگاهم آسوده بتاب ، به دستهایم آسوده بسود ، به زانویم آرام بخواب .

و مرا هیچ یاد مکن ! که من یار شب طوفانی موجم .

به تو از گذر خواهم گفت : از سکوت میان من و من !

من دیروز بت پرست تو !

        من امروز بت شکن تو !

و لکن دگر هیچ مرا به تو نخواهد رساند و اما هیچ ...

خداحافظی نمی کنی ؟

به یاد آن ایام ، آن خجسته ایام

                                                                                         دو ....     دا ....

 

نگارنده : افشین || در یکشنبه 1387/04/09 ساعت 0:14 || موضوع .:: خاطرات و خطرات ::. || لینک ثابت

 

قسم به تنهایی ام

به وسعت دلگیر بی پروایی ام !

به رهایی ام ، به خدایی ام ، فریاد هرجایی ام !

من همان عاشق دیروز ، دل خسته امروز و طالب فردا

هر روز با حسرت تو ، روی غم نقش یاد می زنم .

تو با " بی من " چه می کنی ؟

من از " بی تو " شکستم ، از ره حیات گسستم و رو به ایوان خاطره نشستم .

ردپای نگاهت را روی جاده " بی انجام " می پیمایم .

آن سو ، کنار هم زانوی دیرینت ، روی خاطراتم ، مداد فراموشی نکش .

تو را قسم به سحر نگاه !

امروز و فردا ، من پشت  عشق ایستاده ام

تا بصیرت کور تو را بپایم .

داد از بیداد تو !

تکیده ام !

روز شمار " بی تو " ، چشمانم را می آزرد

و در امتداد هر گذر از تاریخ ، من بیشتر به دیروز می پیوندم .

و گاه ذهن شیطان ، قلب بی تابم را می کاود

و می رسد به آن اوج حضیض !

تو نیستی ! او نیست ،

شروع امروز ، فردای فراموش ، و دیروز لعین !

شب به تنگ آمده است

و روز ، همان فریاد دیرین انگشتانم !

خرداد من در گذر است .

بیقرار ، در عزای پروانگی دیدگانت ، صحبت شب ها و دلدادگی روز را مرور می کنم .

و این ندای شیطان است :

گاه حماقت من فریاد بر می آورد :

" دیروز جاودان ، امروز تلف شده و فردای مبهم ! " 

من چه ناسزاوارانه مدهوش حماقتم .

حماقت شیرین من !

همدم هر روز و هر دم تو !

آنی از رخم جدا نشدی !

قسم به تنهایی ام

که جاری رگ های این خاطی ام .

خاطی قلب من !

با خاطراتم هیچ مگو !

 

نگارنده : افشین || در پنجشنبه 1387/03/23 ساعت 18:49 || موضوع .:: چند خط دل تنگی ::. || لینک ثابت

 

 

سال ها پیش ، هنگام شفق پررنگ صبح ، سوار بر نهمین برگ خرداد

       تلاوت غم از گوشه ی آن شهر غریب ، که از قضا پشت دریاهاست ، برخاست .

پسرک سوار بر زمان ، با بی رحمی اش ساخت ، بی رنگی اش را رنگ کرد

بی صدایی اش را صدا زد ، گریه اش را گریست وخنده اش را لبخند زد .

                                                                       پسرک بی امان پیش رفت .

هیچ نمی دانست که زمان ، فصل دگری را پیش رویش خواهد گشود .

          چون باد ، دفتر نوزدهم جوان را ورق زد ، جوان رسید به بزنگاه اشک !

به راستی آغاز شیرینی بود .

فکر مست ، چشم کور ، گوش کر !

             پسرک با این حکایت به میهمانی آن " عادت " رفت .

هنگامه پائیز بود !

میان باد و باران " ظلمت گردان " را می دید و خبر از برگ ریزان عشق می داد .

                                                                                                      دل بست !

رنگ باخت و شتابان ره آن " برزخ شور " را پیمود .

پسرک رسید به اوج عشق !

زیست با رنگ نگاه دخترک ، دل سپرد به دستانش و هیچ برای خود باقی نگذاشت .

                                                                                        روزگار سپری شد .

او می دانست که گذر زمان هر بیننده ای را می آزرد !

هر منظره ای را دلگیر می کند و هر " عشقی " را کمرنگ !

پشت دریا ، در همان شهری که رویای مردمان آن طرف دریاست ، پسرک به جدایی می رسید !

طعم عشق را نچشیده ، کامش تلخ شد .

" بینوا " مثال داستان های " هوگو " ، از متن غم ، دوباره زاده شد .

و حسرت !

میهمان مانی افکارش گشت .

به حال دخترک حسودی کرد .

رهگذران ، رهروان ، پیاده ها ، سواران ،

و از همه بالاتر " باد " دست " عادت او " را گرفته بود

و پیش چشمان آن " بینوا " رقص جهنمی به راه انداخته بود .

                                                                         دیوانه شد !

" دود " میهمان کام شیرین از عشق دیروز ، و تلخ از فصل امروزش شد .

پک ناموزون سیگار ، دستان لرزان ، زانوان بی رمق !

تاب زندگی نیاورد .

خواست بگوید : " من نمی توانم " !

          یکی دست بر دهانش گذارد و گفت : تحمل کن !

آن وزن ثقیل فشرده بر خاک ، آن آزردگی زمین ، گام های کوتاه ، فکر مغشوش و ...

و به ناگاه سفر !

         عزم بر سفر دارم !

پسرک قصد سفر داشت . 

می خواست مردمان آن طرف دریا را لمس کند !

                           او هیچ از دنیای آنسو نمی دانست .

و در این بحبوحه ، پسرک به میزبانی میلاد پیکرش بود .

تکیده بر سر راهش نشستم و به پای قلبش تیشه دلداری زدم !

وای ! که زمان ورق زندگی ام را پاره کرد .

                                     تو از من دور شدی .

به حرمت یادت ، ۹ خردادم را حرام کردم .

شعله بر امروزم زدم !

                      چون تو نیستی .

چون دستت گرمابخش دستانم نیست ، نگاهت خیره در نگاهم نیست

                                                                     وعهد آن عصر دل انگیزمان !

تجسم حضورت والاترین ارمغان امروزم شد .

بی " تو " ، میلادی ندارم .

هر چه هست یاد توست !

 

پسرک دیوانه است !

       " فرجش را از نیمه خرداد بخواهیم "

 

 

نگارنده : افشین || در پنجشنبه 1387/03/09 ساعت 18:17 || موضوع .:: چند خط دل تنگی ::. || لینک ثابت

 

 

حادثه از سرم گذر خواهد کرد .

من به تقدس یادت ، تو را در روشنای آئین پاک دیدگانت به یاد می سپارم .

نقش حسرت بر سطح ناپایدار آب می زنم تا وقتی روی برگردانم ، نقش حسرتم بر آب باشد .

و آنگاه که هر روز آفتاب ، در چشمانت "من" می دمم ، "تو" نمی دانی که جاودانه "من" شدی .

همراهان هر روز و همراه من ، بی خبر از اندرون آشفته ام ،

             گه گاه به درون حزینم ، سخن از نشاط آن روز می کنند ، و من حزینم .

تو دلهره به چشم نداری

             و من دانسته ام که ذهن خمار تو ، مستی شراب وجودم را فراموش کرده است .

تو آن روز ، که شاید دیروز ، چه ظالمانه بر خاطره می تپیدی

            و یادم آمد ، شبی من ،سوار بر آن مرکب چرکین وزن تو ، سوی اندوه می رفتم

من سوی آن ایستگاه واپسین عشق می رفتم .

آن معبر باریک ، آن تجانس جسور

کنار وسوسه لمس گونه ات یا که وفاق پر تپش دستانمان ، من بودم و تو نبودی .

هیچ کسی نبود .

ایستادم در جایگه دیروز ، سر بر فضای تو گذاردم ، من آرام اشک می ریختم

و "تویی" نبود تا مثال آن عصر بارانی ، هوش از سر زندگی پراند که به یکباره زیر لب زمزمه کند :

                                                        "دوستت دارم" 

من فارغ از ساعت گذران شب ، شبیخون بیچارگی بر قافله از پا نشسته خاطره می زدم .

من حتی صدایت کردم ! فریاد زدم : " ..... " . نشنیدی ! 

و من دانستم که هیچ ابر ، باران را به یاد ندارد ، هیچ بهار ، شکوفه به یاد ندارد ،

                                                                              و هیچ دیده ای همواره اشک نریزد .

گاه سوار بر قایق دلپذیر خنده ات ، سعی بر خنده مکرر می زدم ،

                                          لیکن شکاف لبانم را هیچ رهگذری "خنده" ننامید !

صحنه دیدنی بود .

سوار عاشق ، تو را می جست ، و غافل آنکه تو ،

چند قدم آنطرفتر ، روی تخت غفلت من ، سر به یاد " آن دیگری " نهاده بودی .

ای حسرت بی پایان ! خدا صدایم را نشنید !

کوچه بیقرار بود !

آن روشنایی بی رمق شب ، آن بالش خواب تو ،

                                سهم پوچ من ، جشن ناز تو ،

                                     همه ، روایت شب بی صدای من بود .

رهگذر مرا به دیده تمسخر نگریست ،

و من شادمان از دیوانگی عیانم ، یاد از جنون عشق تو کردم .

دلم آزرد . به راه افتادم . جایگه دیروز را ترک گفتم .

آمدم سمت معبد "تو" . رسیدم به مرز خوابت .

"آن دیگری" هوای صداقت را فرسود .

حسرت شعله به جانم کشید .

لحظه ای تامل کردم و عقربک دوار شب سخن ازتساوی ارقام کرد .

ناتوان آن اوج را نگریستم .

اتاق خواب تو ! پدال گذر را فشردم و سمت اتاق رو به آسمانم ، شتاب ابدی گرفتم .

روزی برای وداع خواهم آمد . همین نزدیکی ها . تحملم کن !

راه درازی تا پایان نیست .

           اما یاد از شب اول خردادم کن ! 

 

 

نگارنده : افشین || در پنجشنبه 1387/03/02 ساعت 19:22 || موضوع || لینک ثابت

 

 

 

آن نگاه !

بیگانه بودم با خیرگی چشم .

                از آن روز که رفتی ، هیچ نگاهی در چشمانم خیره نشد .

هیچ طراوتی در صدایم نشکفت .

رنگ رویای هیچ وصلی ، خوابم را رنگین نکرد ، اشک فصل هیچ دستی ، دستم را خیس نکرد .

من بودم و من

             و آن اتاق رو به آسمان

                        و آن پرسه ی تنهایی

                                         و آن دستمال سیاه !

من بودم و ترنم مسافر

                    هنگامه ی غروب .

درآن زیرزمین پر دود و دم

آن شعله به سر ، آن آه به دامن !

آه که چه سنگین می رفت ، یاد ظهر های با هم بودن .

بر بیراهه ها گام برمیداشتم ، من ، برده ی عشق و تو ...

همان راهزن متبوع من ! هیچ به یادگار نگذاشتی .

نه جرات گام شبانه

          نه وسعت دلی ویرانه

نه شمع راهی بیراهه

گاه چنان خسته ام که دیده بر زمان می بندم

                         و گاه صدای له له بی صدایم را ، آن دوست می بیند و گوید : " او تمام شد " !

و من نمی دانم تو را ، سر کدامین خط ، نقطه بنهم ؟

من دوباره از کجا شروع کنم ؟

کسی همراهم نیست .

                           و امروز ...

امید به دست داشتم . روی برگه فردا ، نقش فراموشی را دیدم .

می رفتم تا به گمانم خاطره دفن کنم .

بر سر راهم بودی

          من زمین را می دیدم . من طرح آن زمین فرشی را می جستم ،

که انحنای به هم پیوسته اش را هیچ غروب به یاد ندارد .

و تو دم در عرفان ، سراغ پاپوش سپیدت بودی !

من ندانستم که آنجایی ، که اگر می دانستم سر بالا نمی گرفتم .

خیره نگریستی ، خیره نگریستم !

و آن نگاه !

مثال نگاه آن بعدازظهر غمگین ، که من و تو و یک همراه ، و دوباره من و تو بی همراه !

به یکباره من با واژه عشق و ناگاه تو با نگاه عاشق !

دلم خیلی تنگ نگاهت شد ، دلم خیلی هوای صدایت کرد ، دلم هوای دستانت را دارد .

امروز نگاهت بی اشک بود !

با من حرف بزن . به من بگو از شعر آن روز برباد !

                                  با من از بی من حرف بزن !

بخوان طعم هم زانوی دیرینت را !

                    بزن رج بر تار تنهایی ام !

                                 با من از آغازی دگر بگو !

 از آغاز بعید ، که می پایم و اما ناسزاوار دور است .

با من از شکست امروز بگو .

قامت رعنای شکسته ای را دیدن

        فرصت دلدادگی چون منی را چشیدن

                        مشق عشق عاشقی را تنیدن .

هیچ شعری مرا به تو نمی رساند و هیچ رنگی تابوی آن نگاه را به یاد نمی سپارد .

سخت سزاوارم !

        سزاوار آزردگی !

چون من عاشقی شکسته ام ، که زمان را در ثانیه های دیروز طی می کنم ! 

 

 

نگارنده : افشین || در سه شنبه 1387/02/17 ساعت 11:11 || موضوع .:: چند خط دل تنگی ::. || لینک ثابت

 

 

 

مساحت تکیده تقویم را طی می کنم .

روی اضلاع فرسوده روز ، بادبزن رنگین زمان را به دست می گیرم

و مرز بی صدای شکلی را می پیمایم که طرح نگارین فریادی فروخفته بود .

وه ! که با این " صنم سبز سزاوار " چه کنم ؟

پا در صحنه بازیگری صبح می نهم

و شباهنگام خسته از صورتک بی ریای روز سر بر بالین رویا ، می خسبم .

و فردا هم چنین ، و فرداها هم چنان ...

من جاری این قانونم !

و هر عاشق که به ایستگاه سیاه و سفید جدایی می رسید

و هر عارف که به تامل مستی شراب پی می برد

و هر من که به سرمستی تویی می رسید

می شکست !

و آنگاه روی خط کشی مسیری ، تلاطم گذر را می چشد !

به اینجا رسیده ام .

علم زمان نمی دانم ، من اما خوب می دانم که دیر رسیده ام !

و شماها !

نگار مرا ، صبح تا شام می نگرید

و من جنون را زیر مزاج تلخ دیروز ، روی آفتاب سوزان ظهر امروز ،

مجاور سیاهی شب به یاد می سپارم  .

جدال چشمانت را روی سپیدی آن تخته معلق می دیدم .

نگاهت را می فهمیدم و صدایت را می نوشیدم .

وقت است که باز آیی !

دستانم بی هرم دستانت خشکید

لبانم بی زمزمه نامت رنجید

و شعرم بی شوق وصالت پوسید .

دیگر شب با صدای آن نشئه ی مسافر رونق نمی گیرد .

دیگر انتظار در نگاه دو تپه ی رنگ رفته یاد به سرانجام نمی رسد .

دیگر "هیچ" مرا نمی خواند  .

قهرم !

با همه ی صبح ، با هر ظهر ، با تمام عصر ، با نهایت شب .

بی صدا خواهم گریست و در سکوت دلگیر این باران

چشم از تو نخواهم شست .

پا در رکاب آفتاب نهادم .

همسفر ابرهایی که این روزها سیلی خور بادند .

رهرو ستارگانی که شبها میهمان ماهند .

کسی نمی داند ماه من کجاست ؟

هیچ مگوئید !

گره ی هزار و یکشب اشک هایم را بگشا .

فرصت مصاحبت دیدگانم را از من مگیر .

دیشب به آستان خاطره بودم .

آن دستمال سیاه !

و آن انتظار بی صدا ، پشت آئینه های ناگهان !

دیشب تو را نیز دیدم .

زیبا بودی !

چون همیشه ی خورشید .

دست در گیسویت به عشق می اندیشیدم .

و تو آن روز پیوسته جدا جدا ، به میهمانی خدا می رفتی .

و من پی " هیچ " می گشتم .

و چه تلخ می اندیشم .

فردا تو را خواهم دید . من فرداها نیز تو را خواهم دید !

و آن شعور بر باد اغیار ، که ترنم مرا بسان دیوانگان به مسلخ خواهند برد !

پی در پی از راه می رسند .

آن وسوسه شوق نیایش

آن فلسفه سیر ستایش

همه ، در تلاطم روزنی از جنس خواهش فراموش گشته اند .

آفتابی از روزن خواهش بر سرزمین مسلول من بتابان !

وقت است که باز آیی !

 

نگارنده : افشین || در شنبه 1387/02/07 ساعت 0:6 || موضوع .:: چند خط دل تنگی ::. || لینک ثابت

 

 

رنگ دیوانگی دیوار دلم را لبریز می کند .

زیر آب روان صداقت ، تنم را می شویم .

لباس می پوشم !

عطر می زنم .

موهایم را می مالم و خاطره را می ستایم !

                                                   من غمگینم !

کفشهایم را می طلبم و به پا می کنم .

آن دورها را می نگرم . و جاده پیش روی من است .

من اما امروز حال دگری دارم .

                     راهی می شوم .

سمت تو می آیم . می رسم به میعادگاه همیشه !

می ایستم و حوالی آن میدان ، مجذوب حیای آفتاب سوزان پرستش می شوم .

                                                                                                   تو را می پایم !

کی می رسی ، صحنه بی تابی ؟

چشمانم را می بندم و به خواب می روم .

در رویایم تو آمدی .

تو آمدی و با تو باران آمد .

         تو آمدی و با تو ، چشمه اشک جوشان گشت .

رسیدی !

- سلام بر معرکه دلگیر سیاهی !

- سلام

- چرا دیر کردی ؟

- ۹ ماه منتظر من بودی ، نه ؟

- فراموش کن !

و من پرسیدم : این جوی روان سوی کدامین دیار راهی است ؟

و تو گفتی :

- بی تابم !

- چرا اشتیاق دست در خواهش به پاخاسته لبانت محو شد ؟

- من آمدم تا تو را به میهمانی صبح ببرم ، همان آلایش بی صدای خواب و من !

آه ! دلم بی تاب چشمانت شد .

- مرا به خاطر داری ؟

- تو همانی نیستی که با تو ، دوش به دوش دریا را می نگریستیم ؟

فریاد زدم :

- من همانم ! تو راست پنداشتی و اما چرا به خاطر نمی آوری ؟

چشمانش بی صدا می خندد و من مست خوابم .

- تو را به یاد ندارم ! فراموشی واژه غریبی است . هیچ گاه هلهله کنان نمی رسد .

فراموشی همان آشنایی است که در آبی آن دریای خشکیده دیدیم !

- آزارم نده ! من نیامدم خاطره ببویم ! گوش کن ! ندای قلبم را می شنوی ؟

پاسخ نداد و من کلمات محزون وصل را زمزمه کردم .

و او هم به خواب رفت !

دستانش از دستم جدا شد .

- دیدم آن روز به پیشواز غربت بودی ؟ چیست که تو را آنسوی دلگیر دریاها می برد ؟

و اما او باز پاسخ نمی دهد .

وقت خداحافظی است !

- می شنوی که آن سو تو را می خوانند ؟

- آری می شنوم و باید راهی شوم .

اینجا هیچ کسی نیست که مرا یاری دهد .

هیچ کسی نیست تا به او گویم آن صدا را خاموش کند !

ناگزیر باید بروی !

رمق نداشتم ، نایستادم !

اشک نداشتم ، نریختم !

من اما ، عشق داشتم و سوختم !

دستش جدا شد و رفت !

                          و رفت ...

و اما چه بی رحمانه ، من هنوز او را می بینم !

وای بر حسرت من !

بخواب حسرت من !

دمی بیاسای و بر کرانه دلربایی ، طرح شکستن فریادی را بشنو که پژواک آن را کوه به میعاد نشسته !

- کی برمیگردی ؟

- وقت قیام عشق بر آستان مرگ !

چه ساعت محزونی است لحظه ی مرگ من !

دانسته ام شاید ، این را که لحظه هیچ را معین نمی کند

من اما می دانم که مرگ ، علاج بی صدای حسرت من باشد !

خواهمت نوشید !

- " هشت کتاب " می خوانی ؟

- تا دل به رویا دادم ، یکی برایم هر شب " هشت کتاب " می خواند !

 

صدایم از اعماق به ذلت کشیده عشقم بلند می شد و تو را می طلبید .

و اما تو نبودی تا برایت " هشت کتاب " بخوانم  .

من در خواب تو را صدا زدم .

تو بیدار بودی و شعرم را نشنیدی .

کنون بی خواب ، در رویا ، سر می دهم :

 

" عشق ، صدای فاصله هایی است که مثل نقره تمیزند و با شنیدن یک هیچ می شوند کدر ! "

 

و من هنوز ...

 

 

نگارنده : افشین || در جمعه 1387/01/30 ساعت 0:0 || موضوع .:: چند خط دل تنگی ::. || لینک ثابت